O Bulan
September 9, 2008 by virtualfriend filed under Poetry | 285 views
Diak man sa matukod
dagiti naibudi a burburtia
a naikawes iti pimmirak
a kannag nga inyaplagmo
iti mangliwengliweng
a yuyeng ni dalan
ni panagkatangkatang.
Ta iti tunggal kanito
a gandatek a gaw-aten
nalibnos a langa,
tapno penkek pannakaikari;
ketdi adda panangiyagir
nga iyaplaw sangapirgis
nga ulep ni panagduduam.
Iti kaltaang dagiti rabii
nga awanka, agtugawak
a mangparissik naliday
a temtem tapno padasek
a tun-oyen sungbat;
kaibatugan ti di marangtayan
a ginget ni pannakarbibi.
Ngem agpannuray dagiti awis
tapno patgam dagiti giteb,
sangareprep ken di masbaalan
a gumawgawawa a barukong;
ket siakton biagko tay mabati,
nga agbalin nga aleng-aleng
a maikawa ti inka pannagibi.
.
Sherma E. Benosa
Hello Buddy. What inspired you to write this? Hmmm.
Ay, wait lang.
O Bulan, kunam ket sunrise met ta pic mo?
September 11th, 2008 at 8:01 amvirtualfriend
We all wish for the beauty of the moon. Yet, of all its grandeur, we can only claim no more than our fair share of its beauty, even sometimes denied of its light when we most need it.
Ah, the pic, bulan dayta sadiay Mars; brighter, generous and more attentive!
September 15th, 2008 at 3:22 pm